Zorza polarna – Haljava

Indeks Kp mierzy, jak bardzo zaburzone jest pole magnetyczne Ziemi – od 0 (spokój) do 9 (ekstremalna burza), w krokach trzygodzinnych. Im silniejsze zaburzenie, tym dalej w stronę równika rozszerza się owal zorzowy, czyli pierścień światła wokół każdego bieguna magnetycznego.

Liczy się szerokość magnetyczna, a nie geograficzna. Biegun magnetyczny leży nad północną Kanadą, dlatego w Ameryce Północnej zorza bywa widoczna znacznie dalej na południe niż w Europie czy Azji na tej samej szerokości. Dla każdej miejscowości liczymy szerokość magnetyczną, a z niej Kp, przy którym brzeg owalu pojawia się nisko nad horyzontem, oraz Kp, przy którym jest nad głową.

Potrzebna jest też prawdziwa ciemność (Słońce co najmniej 12° pod horyzontem – w okolicach przesilenia letniego na dalekiej północy jej nie ma), czyste niebo i najlepiej brak jasnego Księżyca. Miesięczne szanse na każdej stronie łączą trzydzieści lat zmierzonego Kp w godzinach ciemności ze zwykłym zachmurzeniem miejsca.

Patrz w stronę bieguna magnetycznego (kierunek jest na każdej stronie), z dala od latarni. Daj oczom 20 minut; aparat telefonu w trybie nocnym często pokazuje kolory szybciej niż oko. Najlepsze są zwykle dwie–trzy godziny wokół lokalnej północy.