แสงเหนือที่Glüsing

ดัชนี Kp บอกว่าสนามแม่เหล็กโลกถูกรบกวนมากเพียงใด ตั้งแต่ 0 (สงบ) ถึง 9 (พายุรุนแรงมาก) ทุกสามชั่วโมง ยิ่งถูกรบกวนมาก วงรีออโรรา ซึ่งเป็นวงแสงรอบขั้วแม่เหล็กแต่ละขั้ว ก็ยิ่งขยายเข้าหาเส้นศูนย์สูตร

สิ่งสำคัญคือละติจูดแม่เหล็ก ไม่ใช่ละติจูดทางภูมิศาสตร์ ขั้วแม่เหล็กอยู่เหนือแคนาดาตอนเหนือ ทวีปอเมริกาเหนือจึงเห็นแสงได้ลงมาทางใต้ไกลกว่ายุโรปหรือเอเชียที่ละติจูดเดียวกัน เราคำนวณละติจูดแม่เหล็กของแต่ละแห่ง แล้วหาค่า Kp ที่ขอบวงรีปรากฏต่ำ ๆ ที่ขอบฟ้า และค่า Kp ที่วงรีอยู่เหนือศีรษะ

ยังต้องมีความมืดจริง (ดวงอาทิตย์อยู่ใต้ขอบฟ้าอย่างน้อย 12° ซึ่งช่วงกลางฤดูร้อนทางเหนือไกลไม่มี) ท้องฟ้าแจ่มใส และควรไม่มีดวงจันทร์สว่างจ้า โอกาสรายเดือนในแต่ละหน้ารวมค่า Kp ที่วัดได้ในช่วงมืดตลอดสามสิบปีเข้ากับปริมาณเมฆตามปกติของพื้นที่

มองไปทางขั้วแม่เหล็ก (ทิศอยู่ในแต่ละหน้า) ห่างจากไฟถนน ให้ดวงตาปรับตัว 20 นาที กล้องโทรศัพท์ในโหมดกลางคืนมักจับสีได้ก่อนตา ช่วงเวลาที่ดีที่สุดมักเป็นสองสามชั่วโมงรอบเที่ยงคืนตามเวลาท้องถิ่น